Bang voor honden: waarom je als baasje altijd de controle over je hond moet houden

Vandaag moet ik echt even iets van mijn hart af hebben over honden. En vooral richting hondenbaasjes. Ik weet dat er een hoop baasjes zijn die verantwoordelijk met hun hond en hun medewereldbewoners omgaan. Dankzij hen ben ik steeds een beetje minder bang voor honden. Maar er is ook een groep baasjes die kennelijk schijt hebben aan de verantwoordelijkheid voor hun huisdier, en te arrogant en onverschillig zijn om ook maar ene fuck te geven om het effect daarvan op andere mensen.

Hoe het allemaal begon

Ik ben al van kinds af aan bang voor honden. Ik weet zelf niks meer van de traumatische ervaring die dit heeft veroorzaakt, alleen wat mijn moeder me ooit eens heeft verteld. Maar de angst is altijd gebleven.

Rationeel weet ik dat ik helemaal niet bang hoef te zijn voor honden. Maar toch heb ik iedere keer die angstreactie. In deze aflevering van de Podcast voor Avontuurlijke Vrouwen van Antonette gaat Roanne van Voorst, antropoloog en angstexpert, diep in op mijn vraag en geeft me handvatten om mezelf stapje voor stapje van die angst af te helpen: zorg voor kleine, positieve ervaringen met honden.

Iedere keer dat ik langs een hond loop zonder dat hij wild gaat blaffen, of om wat voor reden dan ook naar me toe komt, is zo’n kleine, positieve ervaring die een beetje angst wegneemt. Ik was zo ver dat ik redelijk kalm langs een rustige hond kon lopen. Ik was zelfs op het punt dat ik het misschien niet erg zou vinden als zo’n rustige hond voorzichtig zou snuffelen.

Was.

Hoe één onvoorzichtig baasje mijn nachtmerrie waarmaakte

Al die progress werd in één klap weggevaagd toen ik laatst naar de Gamma liep om een pakje bij het PostNL-punt te droppen.

Voor de verandering besloot ik eens om niet om de school heen te lopen, maar door het parkje erachter, over het voetpad langs het spoor. Ik kom hier soms om vlierbloesem (en later in het jaar vlierbessen) te plukken. Het was er uitgestorven.

Halverwege komt er van de andere kant een vrouw met een hond door het hek. Ze ziet me. Aarzelt duidelijk om haar hond los te maken. Doet het uiteindelijk toch. Dat vind ik best spannend, maar van Paul heb ik geleerd dat als ik de hond negeer, hij mij ook niet interessant vindt.

On we go.

Binnen gehoorsafstand roep ik haar toch maar toe of ze haar hond bij zich wil houden. Dat wil ze wel.

Fijn.

“Maar hij doet niks hoor!”

De vrouw loopt voorbij me, de hond blijft achter. Ze roept hem. Hij luistert niet, want kennelijk is dat hét moment dat hij ontzettend nodig moet poepen. Prima. Zolang hij bezig is met zijn ding, kan ik er prima veilig met een boogje omheen lopen.

Opeens komt hij op me af en begint naar mijn knieholtes te happen. Ik voel zijn tanden tegen mijn been aan. Ik schrik. Ik schreeuw. De vrouw roept iets naar haar hond. In een nanoseconde bereid ik me voor op pijn.

Die komt niet.

Ik weet niet wat er op dat moment allemaal precies gebeurde – hier mis ik (door de angst?) een stukje van mijn geheugen.

De vrouw en haar hond lopen verder. Ik moet nog even verwerken wat er net is gebeurd.

“HIJ BEET ME!” roep ik verwijtend naar haar rug.

Geen reactie. Niet eens excuses. Ze negeert me en loopt door alsof ik niet besta en er net helemaal niks gebeurd is. Naast bang ben ik nu ook boos: haar hond probeerde me te bijten, en ze kwam hem niet eens aan zijn nekvel bij me weg sleuren. Het enige wat ze deed was een beetje halfslachtig en apathisch naar haar hond roepen. Wat als hij had doorgebeten? En dan zo doen na afloop?!

advertentie

Thank god heb ik alleen wat hondenkwijl op mijn broek zitten, maar de schrik zit er goed in. Gauw loop ik verder, door het hek, de bocht om –

… om oog in oog te staan met welgeteld vier honden en hun baasjes. Twee aan de lijn, iets pluizigs, en een golden retriever met een grote tak in zijn bek. De retriever en de pluizebol lopen nieuwsgierig op me af. Normaal gesproken zou ik dat heel heel heel erg spannend vinden, maar niet problematisch. I mean, ik weet dat golden retrievers super mellow en lief en onschuldig en niet agressief zijn.

Na wat er net gebeurd is, is dit gewoon te veel. Resultaat: een full-blown paniekaanval.

Huilend, hyperventilerend en trillend klim ik op de picknicktafel (op dat moment in mijn hoofd buiten bereik van de honden, paniek doet rare dingen met je) en roep dat ze hun honden uit mijn buurt moeten houden. Ze waren ruim genoeg binnen gehoorsafstand om te weten wat zich net heeft afgespeeld.

Aarzelend roepen de baasjes hun honden terug, die niet heel erg van harte luisteren.

Duurt lang.

Waarom snappen ze het niet? Waarom doen ze niks? Waarom lopen ze niet actief naar hun hond toe om eventjes de lijn vast te maken? Hoe moeilijk is het?

Uiteindelijk trekt de groep zich een beetje terug. De voorste vrouw komt naar me toe en probeert me te kalmeren, en te begrijpen wat er aan de hand is. Wat een opluchting. Zo lief.

Op het moment dat ze uitlegt dat het een pad is waar honden vaak even los mogen, voel ik een steek van ergernis. Weer zo’n slap excuus waarmee ieder baasje zichzelf probeert te ontslaan van ook maar enige verantwoordelijkheid.

Wanneer ik weer een beetje bijgekomen ben, loop ik verder. Ik bel met Paul, en wanneer ik mijn verhaal doe, raak ik opnieuw compleet overstuur. Ik voel de herinnering aan de tanden opeens weer iets te levendig in mijn knieholte.

(Volgens mij herinnert de portier bij de Gamma zich mij nu voor eeuwig als die jongedame die als een compleet wrak een pakketje kwam afleveren en heel stoer probeerde te zeggen dat ze “alleen maar een vervelende aanvaring met een hond had gehad”.)

Voor de zekerheid loop ik op de terugweg maar weer om de school heen. Je weet maar nooit.

Thuis stort ik opnieuw compleet in.

Het kost een hele ochtend aan thee, huilbuien en knuffels om me weer een beetje functioneel te krijgen. Het verbaast me dat ik überhaupt werk gedaan krijg die middag. Constant de herinnering aan die tanden. ‘s Nachts slaap ik nauwelijks. De angst is nog steeds niet weg uit mijn lijf. De volgende ochtend voel ik me een kadaver. Het pakketje van die dag breng ik voor de zekerheid maar met de fiets weg. Voelt iets veiliger. Ik weet niet wanneer ik weer door het vlierbloesemparkje durf te lopen. Iedere hond die ik zie triggert weer de bekende fysieke angstreactie.

The aftermath

Dit is dus wat er gebeurt als je je hond niet onder controle hebt.

Het is niet even een schrikmomentje waar iedereen een paar tellen later hartelijk om kan lachen. Voor jou als baasje is het misschien een klein moment waar jouw hond ongehoorzaam is, voor iemand met angst voor honden heeft het langlopende gevolgen.

En ik ben lang niet de enige die bang is voor honden. En ook mensen die niet bang zijn voor honden, hebben wel degelijk last van die beesten wanneer hun baasjes zich onverantwoordelijk en onverschillig gedragen.

Wat me zo tegen de borst stuit, is dat zoveel hondenbaasjes kennelijk vinden dat iedereen hun huisdier fantastisch moet vinden, en dat je als aansteller wordt weggezet wanneer je het niet op prijs stelt wanneer een hond jou opeens benadert. De hond moet alles maar mogen. Het lijkt wel of veel baasjes zich totaal niet verantwoordelijk voelen voor wat hun hond doet.

Feit is echter dat een hoop mensen het absoluut niet kunnen waarderen als jouw hond opeens met zijn modderpoten tegen ze aanspringt, wild begint te blaffen of met een rotvaart op ze af komt rennen.

Ervaringen van anderen

Nynke, zelf hondenbaasje
Ik was met mijn hond aan het hardlopen. Ze zat keurig aan de lijn via een tuigje aan mij vast. Op een afstand zien we een grote herder met een tiener lopen.
De herder schiet op ons af en ik zag gelijk dat het een aanvallende hond was. In een fractie van een seconde zat hij bovenop mijn kleinere hond! Dikke paniek, ik dacht “Mijn kind, mijn kind!” (Mijn hond is voor mij praktisch mijn kind.) Omdat ze aan mij vast zat, was ze natuurlijk een prooi.
De tiener riep niets, maar sjokte slechts op ons af. In mijn poging die herder van mijn hond te trekken, ben ik flink in mijn arm gebeten. De jongen zei almaar: “Dat doet ze anders nooit…”
Op de terugweg waren we flink in shock. Mijn hond zat van angst tegen mij aan geplakt en ik kon naar de huisarts. Sindsdien is ze hartstikke bang voor andere honden.

Methilde, zelf hondenbaasje
Als hondeneigenaar heb ik ook een aantal tips om narigheid te voorkomen. Je bent als baasje altijd eindverantwoordelijk voor het gedrag van je hond en wij leven daar ook naar. Altijd drie, vier, vijf stappen vooruit kijken, anticiperen. Alleen loslaten waar het echt kan, mag en waar het veilig genoeg is. Als wij iemand aan zien komen roepen we onze honden altijd terug of lijnen ze even aan. Soms zien we ze alleen net te laat en dan is het soms lastig om ze weer bij te roepen want de honden vinden voorbijgangers vaak heel interessant.
Ook doen mensen die geen honden gewend zijn af en toe echt heel onhandige dingen. In plaats van rustig blijven staan en de hond even aan je te laten snuffelen, zodat hij weet wie je bent en je vervolgens gewoon met rust laat, rennen ze weg of zwaaien ze met hun handen. Hiermee geven ze eigenlijk het commando: ‘Speel met mij! Spring tegen me op!’ Als mensen dan vervolgens ook nog in paniek raken dan snowballt het natuurlijk alle kanten op… Dan kun je weinig meer doen als baasje, totdat je de situatie sust en een klerezooi aan gescheld en beschuldigingen en dreigingen over je heen krijgt.
Tip: Op doggydating.com staat een lijst met losloopgebieden, zodat je daar eventueel rekening mee kunt houden als je bang bent.

Loes, outdoormeisjes.nl
Wat ik het moeilijkst vind, zijn de baasjes die geen rekening houden met anderen. Honden zijn voor mij vaak onvoorspelbaar in hun gedrag, en als een baasje dan iets zegt in de trant van “hij wil alleen maar spelen” of “hij doet niks hoor”, dan kan ik me daar echt aan ergeren.
Ook nu ik een stuk minder bang ben dan vroeger, en sommige honden zelfs lief vind, wil ik niet dat een hond naar me toe komt.
Een paar jaar geleden zat ik tijdens een wandeling op een bankje te lunchen, en toen kwamen er opeens twee grote honden de hoek om die heel hard gingen blaffen. De baasjes liepen een heel eind achter ze en hadden de honden niet eens in het zicht!
Door dit soort dingen vind ik het ook moeilijk om door een park of bos te lopen waar veel honden los lopen. Ik voel me dan toch ongemakkelijk, zelfs als ik zie dat de honden eigenlijk geen interesse in me hebben.

Tips voor baasjes om rekening te houden met anderen

  • Houd er rekening mee dat mensen die geen hond hebben, geen idee hebben wat ze van zo’n beest kunnen verwachten.
  • Wen je een mindset aan dat je altijd verantwoordelijk bent voor je hond.
  • Zorg dat je hem te allen tijde terug kunt fluiten. Zorg dat je hond je altijd gehoorzaamt.
  • Neem mensen serieus als ze vragen of je je hond even vast wilt houden en doe dat ook.
  • Stop met nikszeggende dooddoeners als “hij doet niks” of “hij wil alleen maar spelen”.
  • Houd ook in losloopgebieden rekening met anderen die daar wandelen, simpelweg om van de mooie omgeving te genieten.

Tips voor wandelaars die bang voor honden zijn

  • Loop stug met een boogje om een hond heen, zonder hem aandacht te geven en zonder oogcontact. Als jij niet interessant dóét, dan bén je vaak ook niet interessant.
  • Blijf rustig staan wanneer een hond je benadert om te snuffelen. Vaak is het niet meer dan dat.
  • Ren niet weg, dit geeft aan dat je “prooi” bent.
  • Ga niet met je armen zwaaien, de hond denkt dan dat je wilt spelen.
  • Vermijd losloopgebieden als je echt heel bang bent. Op doggydating.com vind je een lijst.

Heb jij een soortgelijk verhaal wat je wilt delen? Deel het hier beneden in de comments!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.